Saltar ao contido

O reto

O Crunchómetro foi un proxecto promocional dunha marca de pepinos. A idea era que o cruxido se puidese escoitar, medir e levar para casa. O problema, con todo, non estaba no son do pepino, o cal se produce nun instante. Estaba en todo o que hai ao redor. Nunha feira ou nun evento, o ruído ambiental, as conversas e a música mestúranse coa mordedura, e a graza do cruxido pérdese. Esta circunstancia, cómpre recalcar que, obrigaba a construír un espazo aparte.

A cabina insonorizada, por conseguinte, ía resolver esa parte. Dentro, o consumidor dispoñía de varios intentos para morder o pepino e obter a mellor medición. O obxectivo, iso si, era recreativo e promocional, non científico. Non resulta un detalle menor que a marca buscara unha experiencia que se puidese compartir, non un informe de laboratorio.

A solución

O montaxe formábano uns micrófonos de alta sensibilidade, os cales recollían o son da mordedura, e dúas cámaras, unha dentro da cabina e outra fóra, as mesmas que gravaban a acción desde dous puntos de vista. Ao mesmo tempo, a canle de audio da cabina integrábase na gravación. A pantalla que tiña diante o usuario mostraba un espectrograma, ou sonograma, que ía debuxando o cruxido a medida que se producía.

O que fai o software é coordinar esas sinais. A cámara, o audio e o espectrograma grábanse xuntos, de modo que o recordo non se queda nun vídeo, é unha peza co son e a súa representación visual superposta. Cando a proba terminaba, o usuario podía introducir os seus datos de contacto e recibir despois a gravación.

As medicións, hai que dicilo, eran orientativas. O son estaba amplificado, os micrófonos non eran especializados e o valor en dB aumentábase cun multiplicador. Esta decisión, que pode parecer discutible, tiña unha lóxica: facer máis visible a diferenza entre un pepino que cruxía moito e outro que cruxía menos. Neste contexto, o número servía para a comparación visual, non para extraer conclusións.

Resultado

A instalación cumpriu a súa función promocional. A xente entraba, mordía, vía o seu cruxido convertido nunha gráfica e levaba a gravación. O valor estaba na experiencia e no recordo, os cales non dependían da precisión do aparello. As cifras quedaban como un aceno, unha forma de dar empaque a unha proba que, no fondo, era un xogo.